نار آغاجی
ائلیار پولاد
ائویمیزین آرخاسیندا یئرلشن پارکین آغاجلاری حیطه کؤلگه سالیب. آغاجلارین یارپاقلاری شفاف یاشیلا چالیر. ائرتهدن یاغان یاغیش و کسندن سونرا گونشین ایشیغی آلتیندا لاپ دا شفافلانیب، گؤز اوخشایان منظرهنی داها دا جانلاندیریر.
ایش یئریم شهردن کنار اولدوغوندان ایش زامانی اوزون اولور. سحر ساعات یئدیدن آخشام بئشه قدر گوجلو ایش رژیمینده چالیشماقدان، ائوه چوخ یورغون گلیرم. بیر-ایکی ساعات دینجلندن سونرا اؤزومه گله بیلیرم.
چای استکانین آغزیما آپاریردیم، جیب تلفونوما زنگ گلدی. باخدیم، نومره تانیش دئییلدی. تماس دویمهنی اشارهلهدیم:
– بویورون!
– سیزسیز؟
– بلی، اؤزومم، ائشیدیرم سیزی. بویورون!
– ائله بیل تانیمادینیز.
– یوخ! مگر بیز تانیشیق؟ بس اوندا نومرهنیز نییه تانیش گلمهدی.
– تانیشلیغمیز ایندی دئییل، لاپ قدیم تانیشلاردانیق. قالدی تلفون نومرهسینه، بو نومره ائله ایلک دفعهدیر کی سیزین تلفونوزا دوشور.
– یاخشی، ایندی من سیزی نئجه خاطرلامالییام؟ سسینیزینهاراسینداسا بیر دوغمالیق دویورام. بلکه بیر ایپ اوجو وئرسهنیز.
– ایپ اوجو…. «نار آغاجی»….
– دوزونو دئییم. بیر شئی آنلامادیم. خواهش ائدیرم منی بوندان آرتیق اینجیتمه، آپ-آیدین دئیین گؤروم کیمسینیز ؟
– ناراحات ائتمک فکریم یوخدور. سنی ده قینامیرام. گؤر نئچه ایلدیر گؤروشموروک.
ایچیمده نسه بیر هیجان، دئمهلی طوفانا بنزر بیر حس دولاشیر. «بو، کیمدیر؟» سوالی بوتون هوجئیرلریمه هوپدو….
– منی باغیشلایین. آخی قوجالمیشام. یادداشیمدا ضعیفلهییب. منی بوندان آرتیق اذیت ائلهمه. دئه گؤروم کیمسن؟
– یوخ…. سنی اینجتمک منیم بئله هئچ آغلیما دا گلمز و بوندان آرتیق ایستهمیرم نگران دا قالاسان. من فلانکسم. ایندی ده آتامگ…
